Makinelerin Gölgesinde

Çelik kollar yükselir göğe,

Bizden alır yarını,

Bir düğmenin ardındaki umut

Titreşir ışıklar, söner insan sesi.

Bir zamanlar veya dokunur hayata,

Şimdi parmak uçlarında soğuk bir yerde,

Boş sokaklarda yankılanır,

Makinelerin kusursuz adımlarıyla.

Unutulmuş bir şarkı, eski bir piyano,

Kendi kendine konuşan tuşlar,

Ruhsuz bir melodiyle ezilmiş geçmiş,

Müziği yok olan notalar gibi.

Bir isyan vardı, sönmüş gözlerde,

Dönüyordu çarklar, değişmeyen kaderde,

Ama kim duyar ki sesimizi,

Demir içeriği arasında kaybolmuşken?

Gökkuşağını Unuttum,

Sadece gri kaldı elimizde,

İsyan bile absürt bir düş oldu,

Makineler hükmederken, biz neredeyiz?